Και
ενώ
ο
Τζέϊμι
γελούσε
με
τα
πειράγματα
της
θείας
το
ψητό
έφτασε
στο
τραπέζι
και
το
συμπόσιο
άρχισε..
και
δε
θα
μπορούσε
ένα συμπόσιο να μην είχε μέσα μία απολύτως εύγεστη νότα συζήτησης. Έτσι η θεία άρχισε το μελωδικό της τραγούδι…
-Πήρα
λοιπόν
το
γυάλινο
βάζο
μου
και
έβαλα
μέσα
ένα
φλυτζάνι
του
τσαγιού
αλεύρι
μαύρο
και
μισό
φλυτζάνι
λίγο
χλιαρό
νεράκι,
ανακάτεψα
ελαφρά
και
το
άφησα
μία
μέρα,
όχι
εντελώς
σκεπασμένο
όμως,
έτσι
ώστε
να
ανασαίνει
και
να
γίνει
η
πράξη
της
ζύμωσης.
Την
επόμενη
μέρα
ανακάτεψα
και
πρόσθεσα
την
ίδια
ποσότητα
αλεύρι
και
λίγο
λιγότερο
νεράκι.
Το
ίδιο
έκανα
και
για
μια
τρίτη
φορά.
Έτσι
οι
μικροοργανισμοί
άρχισαν
να
λειτουργούν
μετατρέποντας
το
χυλό
μου
σε
ένα
ενεργό
ηφαίστειο
που
σιγά
σιγά
φούσκωνε
και
έβγαζε
ωραίες
φυσαλίδες.
Συνέχισα
για
δύο
ημέρες
ακόμα
μικραίνοντας
ακόμα
περισσότερο
τη
ποσότητα του νερού. Άλλωστε στο τέλος δε χρειάζεται νερό, οι μικροοργανισμοί δημιουργούν από μόνοι τους ένα υγρό κλίμα.
Η
Άσγκρεντ
και
ο
Τζέϊμι
είχαν
μείνει
αποσβολωμένοι.
Λές
και
ήταν
μέσα
σ’
ένα
παραμύθι,
μέσα
σε
μιά
ζεστή
γωνίτσα
και
ακούγανε μιά μελωδική φωνούλα που ερχόταν από μακριά και τους μάγευε με νότες εξωπραγματικές…
-Εξωπραγματικές… αναφώνησε η Άσγκρεντ
-Πραγματικά
εξωπραγματική
συνταγή
…συμφώνησε
η
θεία
και
συνέχισε…
Τώρα
προσέξτε
όμως
τι
πρέπει
να
γίνει
για
να
τελειώσει
αυτή
η
συνταγούλα.
Προανέφερα
ότι
οι
μικροοργανισμοί
κάνουν
τη
εργασία
τους
αργά
και
σταθερά,
γι’
αυτό
και
χρειάζεται
χρόνος
και
υπομονή.
Και
τι
κάνεις
με
το
να
συμπληρώνεις
σιγά
σιγά
ανά
μέρα
και
άλλη
ποσότητα;
Μεγαλώνεις
τη
ποσότητα των μικροοργανισμών…
-Μεγαλώνεις τη καλλιέργεια δηλαδή… κάνεις μια καλλιέργεια μέσα στο βαζάκι σου… πρόλαβε η Άσγκρεντ
-Ναι
Άσγκρεντ,
μεγαλώνεις
τη
καλλιέργεια
με
τρόπο
αργό.
Έτσι
λοιπόν
σε
πέντε
ημέρες
το
έργο
μου
είναι
έτοιμο.
Από
το
βάζο
αναδύεται
μιά
ξινούλα
μυρωδίτσα
και
οι
φουσκάλες
έχουνε
γίνει
πιά
μεγάλες
και
έχουν
ωριμάσει
τότε-
τότε
το
βάζω
στη
κατάψυξη. Το αφήνω εκεί και όταν θέλω να φουρνίσω, βγάζω από βραδύς και
-Και συμπληρώνεις με ένα φλυτζάνι αλεύρι και κάποιες σταγόνες νεράκι μέσα στο προζύμι.
-Τζέϊμι
είσαι
καταπληκτικός
!!
Έτσι
ακριβώς
κάνω
μόνο
που
περιμένω
έως
ότου
ξεπαγώσει
εντελώς
και
έρθει
σε
θερμοκρασία
δωματίου
που
λέμε…
Αφαιρώ
λίγο
χυλό
που
θα
πάει
για
ζύμωμα,
βάζω
αλευράκι
και
στα
δύο,
αφήνω
μία
μέρα
και
μετά
το
μεν
βάζο
πάει
στο
ψυγείο,
το
άλλο
κομμάτι
πάει
για
ζύμωμα.
Και
θα
σας
πώ
το
τρόπο
που
δίνω
σε
αυτό
το
ηφαίστειο
τη
μοναδική
μου
γεύση.
Το
νεράκι
της
πρώτης
ημέρας
που
ρίχνω
το
αρωματίζω
με
βασιλικό
και
του
προσθέτω
μία
κουταλίτσα
μέλι
το
οποίο
το
ανακατεύω
καλά
να
διαλυθεί
και
μετά
το
ρίχνω
στο
αλεύρι.
Και
κάτι
ακόμα.
Όταν
είναι
να
το
βάλω
στο
ψυγείο
αλείφω
με λαδάκι την επιφάνεια και κλείνω ερμητικά με καπάκι… Δε μένει απλά πάρα πολύ καιρό, Μένει ατέλειωτο καιρό !
-Απίθανα μυστικούλια, και γιατί το βγάζεις από βραδύς θεία; …ρώτησε η Άσγκρεντ
-Για
να
ξυπνήσουν
οι
μικροοργανισμοί.
Είναι
παγωμένοι
εκεί
μέσα
Άσγκρεντ.
Θα
πάρω
τη
ποσότητα
που
θέλω
για
να
ζυμώσω,
θα
του
βάλω
λίγο
αλευράκι
και
λίγο
νεράκι,
αυτό
θα
φουσκώσει
και
θα
είναι
έτοιμο
την
επομένη
για
ζύμωμα..
αν
τυχόν
δεν
φουσκώσει αμέσως την άλλη μέρα, το αφήνεις ωσότου φουσκώσει
-Ωσότου ξυπνήσουν οι μικροοργανισμοί …συμπλήρωσε η Άσγκρεντ
-Ναιιιι
κι
αυτό
το
ξύπνημα
και
το
συμπλήρωμα
με
αλευράκι
για
να
ετοιμαστεί
έτσι
ώστε
την
επομένη
να
ζυμώσω
λέγεται
Ανάπιασμα
!!
Το
υπόλοιπο
βέβαια
θα
το
βάλω
στο
ψυγείο
και
κάθε
δυό
–
τρεις
φορές
το
μήνα
το
βγάζω
το
αφήνω
να
πάρει
θερμοκρασία δωματίου και του κάνω μία συμπλήρωση με αλεύρι για να συντηρώ τους μικροοργανισμούς
….ανεπανάληπτες στιγμές στη κουζίνα της θείας…
