Ήθελα να σου κάνω μία εξομολόγηση. Στην αρχή μόλις σε άκουσα φαντάστηκα ότι είχες κάποιο πρόβλημα, ίσως είχες πιαστεί πουθενά, γι’ αυτό και έτρεξα να σε βρω, όταν τελικά σε είδα και σε έβγαλα έξω από της φυλλωσιές έπρεπε να σε αφήσω εκεί.. στο φυσικό του περιβάλλον. Μετά σε πήρα και σ΄ έφερα δώ, άφησα τη πόρτα ανοικτή, δεν έφυγες… σε περιέθαλψα. Ο Ιονάθαν τον κοίταζε φαντασμένος ότι έλεγε γι’ αυτόν. Ο ‘’κύρης του’’ τον χάιδεψε στο κεφάλι, εκείνος έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε πάλι. Ο κύριος Ντόμ σηκώθηκε ανακουφισμένος που του τάπε και πήγε στη κουζίνα. Έφτιαξε το ρόφημά του και κάθισε στη πολυθρόνα της σάλας… σηκώθηκε, πήγε στη πίσω μεριά, έκατσε στη τραπεζαρία πουχε γίνει το γαμήλιο τραπέζι, σκέφτηκε εκείνη τη μέρα….. -Εδώωω είμαστεεεεε Μη γελάτε, έχω να σας φτιάξω καφέ και τσάι πολλά χρόνια. Αν δεν τα πέτυχα να πάω να σας τα ξαναφτιάξω… μη γελάτε καλέ, μη γελάτεεε….. Θυμήθηκε τη Φρίντα, θυμήθηκε τα γέλια που κάνανε όλο το βράδυ..τούχε μείνει αξέχαστο. Έπρεπε να φτιάξει τη πλευρά του τώρα, η κυρία Σίγκριντ τον έσπρωξε -Ναι κύριε Ντόμ, πρέπει να κάνετε κάτι καινούργιο και για σάς τώρα. Τώρα πλέον τα πάντα είναι έτοιμα γύρω σας -Αυτό ήθελα να σας συμβουλευτώ… -Και δεν είμαι γώ που θα σας προτρέψω κύριε Ντόμ. Οι αποφάσεις πάντα είναι δικές σας, οι αποφάσεις είναι του καθενός, απλά θα έλεγα ότι ένα σπρώξιμο ίσως θα μπορούσα και να σας δώσω.. ίσως -Καλοσύνη σας -Δε θα τόλεγα έτσι, απλά, θάθελα να σας λέω καλημέρα τα πρωϊνά. Αν η γνώμη μου συμπροφερόντανε με άλλους τρόπους και δη με άσχημα αποτελέσματα θα με κακοπαίρνατε -Ποτέ κυρία Σίγκριντ , άλλωστε μη ξεχνάτε ότι ήρθα να ρωτήσω τη γνώμη σας… από μόνος μου -Και το εκλαμβάνω ώς συμπαθές αυτό κύριε Ντόμ. Προχωρήστε παρακαλώ. . Προχωρήστε σε ό,τι έχετε σκεφτεί και θα δείτε ότι όλα θα πάνε καλά… Ο Ιονάθαν βγήκε στη πίσω βεράντα και ανέβηκε στη καρέκλα. Είδε τον κύρη του και άφησε ένα απαλό νιαούρισμα… -Τι θα κάνω με σένα; Αχχ τι θα κάνω ΚΑΙ με σένα; Μόλις άρχισε την αρχή ο κύριος Ντόμ.. μόλις άρχισε την αρχή

Ανεβαίνοντας χάθηκα απ τα ανθρώπινα βλέμματα

κι ίσως τα όσα λέω ακατανόητα φαίνονται

μα είναι που εγώ την γλώσσα των λουλουδιών χρησιμοποιώ

κι εσείς του ξίφους

* * ε β ί ν α * *