-Είχα εκφράσει τη πεποίθηση να τους συναντήσω στο χώρο τους
-Και δεν έχεις πάει ποτέ ως τώρα;
-Όχι Άσγκρεντ, σε κείνο το σημείο όχι δεν έχω πάει αν και μου δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία.
-Θάθελα πολύ να το δώ Φρίντα μου. Θάθελα πολύ να ζήσω αυτή την εμπειρία..
-Ο καιρός το επιτρέπει πάντα…. Αλλά να, ήρθε το ταξί, κορνάρει από κάτω…. Έλα Τζέϊμι
-Ναι μαμά έρχομαιιιι
Ήταν
ένα
ιδιαίτερο
πρωϊνό
σήμερα.
Η
Φρίντα
είχε
κανονίσει
να
πάει
τα
παιδιά
σε
μιάν
αρένα,
έλα-έλα
ας
πάμε
μαζί τους…
-Έλα Τζέϊμι
Τα
παιδιά
κατέβηκαν
γρήγορα
τη
σκάλα
του
σπιτιού
της
Φρίντα
και
επιβιβάστηκαν
στο
ταξί.
Ένα
κίτρινο
ταξί
με
ένα
όμορφο
καπέλο
επάνω
και
τον
σοφέρ
με
έντονα
τα
παρουσιαστικά
της
φυλής
του.
Ηλικιωμένος
με
ζαρωμένο
ηλιοκαμένο
πρόσωπο
επίσης.
Φόραγε
ένα
λευκό
καπέλο
και
μία
κίτρινα-πράσινη
μπλούζα
της
εθνικής
ομάδας
της
χώρας
του.
Σύνηθες
φαινόμενο
να
φοράνε
-πάρα
πολλοί-
μία
μπλούζα
της
εθνικής
ομάδας
της χώρας τους με ένα όνομα πίσω στη πλάτη…
-Μαμά ρώτα τον σοφέρ ποιός είναι ο παίχτης που έχει γραμμένο πίσω στη μπλούζα του
-Ναι Άσγκρεντ …χμμμμ για να δούμε τι θα μας πει
Η
Φρίντα
μίλησε
στον
σοφέρ
και
εκείνος
απάντησε
χαμογελώντας
–
Χαμογέλασε
και
η
Φρίντα..
τόσο
περίεργο
της
φάνηκε
που
ξαφνικά
όλοι
μέσα
στο
ταξί
κόλλησαν
το
χαμόγελο
του
σοφέρ
και
επιδόθηκαν
σε
έναν
διαγωνισμό
γέλιου…
τα
γέλια
συνόδευαν
γενικά
το
ταξίδι
των
παιδιών,
σε
κάθε
χώρο,
σε
κάθε
μεριά,
όπου
πηγαίνανε και όπου στεκόντουσαν…
ένα χαμογελαστό κίτρινο ταξί προχώραγε στο δρόμο τώρα….
