Το
ταξί
έφευγε
πίσω
τους
και
κείνοι
μέναν
μόνοι
σε
μία
περιοχή
που
δε
φαινόνταν
για
κατοικημένη.
Μπροστά
τους ένα μεγάλο υπόστεγο και ένας παράδρομος μικρός της φύσης στο πλάϊ που έπρεπε να τον διανύσουν.
Μία
φύση
που
άρχιζε
σιγά
σιγά
να
πυκνώνει
ενώ
τα
σπίτια
έφευγαν
μακριά
τους
προχωρούσαν
τώρα
λίγο
στο
άγνωστο, ενώ ένα ποταμάκι πιο δεξιά έκανε κι αυτό την εμφάνισή του.
-Κάπου εδώ θάναι, δε μπορεί, ο σοφέρ μου το είπε καθαρά
-Ας προχωρήσουμε τότε μαμά…
-Ναι
Τζέϊμι,
ας
προχωρήσουμε
και
θα
δούμε..
το
πολύ
πολύ
να
έκανε
λάθος
ο
σοφέρ
αλλά
το
σίγουρο
είναι
ότι
θα έρθει σε τρεις ώρες να μας πάρει..
-Μόνο νάρθει.. συμπλήρωσε η Άσγκρεντ χαμογελώντας.
Η
φύση
της
όλης
περιοχής
άρχισε
να
τους
δείχνει
τα
κάλλη
της.
Το
αλσήδιο
που
τώρα
βρισκόντανε
η
παρέα
μας
ήταν
αντιπροσωπευτικό
μέσα
σε
μία
καταπληκτική
χώρα
με
απεριόριστα
εδάφη
δασών
ανέγγιχτα
από
ανθρώπινη
δραστηριότητα.
Όντως
μιά
μεγάλη
χώρα
με
το
60%
να
καλύπτεται
από
δάσος
και
με
έναν
υπέροχο
ποταμό Αμαζόνιο να διαπερνάει τη καρδιά αυτού του δάσους.
-Μα που πάμε.. ρώτησε η Άσγκρεντ απορημένη καθώς τα δέντρα και η φύση πύκνωνε γύρω τους…
-Ας αρκεστούμε στα λόγια του σοφέρ.. αρκέστηκε να πει η Φρίντα.
