Εντευκτήριον ενταύθα Σήμερα προΣάββατο και άνοιξα το ημερολόγιό μου σε μία συγκεκριμένη σελίδα για να βρω-θυμηθώ κάτι μα είδα ότι έλειπε… μα γιατί έλειπε αυτή η σελίδα άραγες. Δε πειράζει είπα και άρχισα να την γράφω πάλι απ’ την αρχή. Που την θυμήθηκα; Μα ήταν μέσα στο μυαλό μου και απλά τη ξεσκόνισα, να όπως τους κουραμπιέδες που τους τινάζουμε λίγο να φύγει η μπόλικη μπόλικη άχνη και μετά τους γευόμαστε αχ!! τι νόστιμοι αυτοί οι κουραμπιέδες, σε συνεχή σύγχυση το μυαλό μας ξεροσταλιάζει στη θέα ενός μελομακάρονου βεβαίως βεβαίως πάραυτα.. ε! να μην το πω; Ας τα φάω και τα δύο τι πειράζει, έτσι κι αλλιώς το νεράκι μετά θα είναι το βάλσαμο όπως πάντα. Όπως πάντα έτσι και τώρα. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να πάω στη συγκεκριμένη θέση στο μυαλό μου και να θυμηθώ όλα αυτά που είχα τότε γράψει. Να! σαν ένα μουσείο δηλαδή. Που ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις μέσα. Ξεσκονίζεις τα μπόλικα εξωτερικά, καθαρίζεις το μυαλό σου και πέφτεις πάνω στη θέα των πρώτων εκθεμάτων. Ύστερα φυσικά γεύεσαι όλους τους χώρους. Σπιθαμή προς σπιθαμή αρχίζεις να εξερευνάς τη κάθε του γωνιά. Και αρχίζεις έτσι και ζεις τα τότε. Καταλαβαίνεις τις συνήθειες τους, τα έθιμά τους, της φορεσιές τους τα τα τα.. τααα όλα τους. Μπαίνεις στα σπίτια τους, συζητάς μαζί τους, ανταλλάσσεις απόψεις, καταλαβαίνεις τις συνήθειες τους και στο τέλος…. Στο τέλος βγαίνεις από τη πόρτα του μουσείου φορώντας την χαλύβδινη ενδυμασία της γνώσης. Και πίνεις το νερό της ευχαρίστησης που έμαθες όλ’ αυτά. Έτσι ας μπούμε και μεις στα μουσεία της πατρίδας μας να τα εξερευνήσουμε. Ακολουθεί σύντομο σχεδιαστικό… ‘’Που πως και πότε οικοδομήθηκε το κάθε μουσείο. Το θέμα των εκθεμάτων. Το ταξίδι του στο πέρασμα του χρόνου. Όλα εδώ’’ Όλ’ αυτά εδώ θα εξελιχθούν γι’ αυτό ετοιμάσου. Θα έχουμε διάφορες αποσκευές από το κάθε ταξίδι μας.. διάφορες και ξεχωριστές και ένα όμορφο μυαλό για να της χωρέσουμε όλες. Τα λέμε λοιπόν με τα μερίσματα της στήλης….. και να θυμάσαι, Ευχαριστώ που επαναλαμβάνεσαι. !!!