Θα

μπορούσαμε

να

πούμε

ότι

το

νησί

ήταν

το

θέρετρο

των

Μινωϊτών..

ή

θα

μπορούσαμε

να

πούμε

ότι

ήταν

το

παρατηρητήριο

τους

για

όλο

το

Αιγαίο

μήπως;

θάθελες

να

σε

απασχολήσουν

οι

όμορφες

αρχαίες

πόλεις

Αιγιαλή

Μινώα

και

Αρκεσίνη

ή

θάθελες

να

περπατήσεις

στα

στενά

σοκάκια

της

Χώρας

και

ν’

ανέβεις

πάνω

στο

κάστρο

με

το

κλειδί

απ’

το

καφενέ;

Ή

μήπως

θάθελες

να

γίνεις

ο

διαβάτης

των

Καταπόλων,

ο

περιηγητής

νέος

Παυσανίας

της

Λαγκάδας

του

Ποταμού

και

των

Θολαριών; θάθελες μήπως να τραγουδήσουμε μαζί; ….έλα δίπλα μου…….

Βήμα γρήγορο στο διάστημα

μάζεψες τα ρούχα σου απ’ το πάτωμα

το κλειδί σου κι εκατό δραχμές

να φτάσεις ως το τέρμα βιάστηκες

Την τελευταία τη παράσταση στο Εκράν

το τελευταίο ματωμένο σου κολάν

το τελευταίο τρένο από τον σταθμό

το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό.

Παλιό ταξίδι έσβησε στα μάτια σου

κι όμως ανιχνεύω τα σημάδια σου

σημάδια σε καρδούλα πέτρινη

απ’ όσους σε άφησαν μόνη κι έρημη

Η τελευταία η παράσταση στο Εκράν

το τελευταίο ματωμένο σου κολάν

το τελευταίο τρένο από τον σταθμό

το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό.

Σήψη σου χαράζει το κορμί

έκτρωση σε φόντο καφετί

κύτταρα από πόνο σκοτωμένα

τ’ αγέννητα παιδιά σου τα σωσμένα

Η τελευταία η παράσταση στο Εκράν

το τελευταίο ματωμένο σου κολάν

το τελευταίο τρένο από τον σταθμό

το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό.

Τι

θάθελες

αλήθεια;

Μήπως

ν’

ανέβεις

ώς

την

Αγία

Άννα

και

από

κει

να

πάρεις

το

στενό

για την Καλοταρίτισσα και ν’ αγναντέψεις το απέραντο γαλάζιο;

Μήπως

να

βουτήξεις

στα

καταγάλανα

νερά

του

Αγίου

Παύλου

ή

στην

ανοιχτόχρωμη

άμμο της Αγιαλής ή στην αμμουδερή της Λιβρωσού; Τι απόλα απόλα θάθελες; ε;