Ο

χρόνος

είναι

απών

σαν

θέλεις.

Γυρίζεις

πίσω,

εκεί

που

τα

ρολόγια

υποχωρούν

και

βλέπεις

απ’

τον

Αη

Γιώργη

τη

θέα

σα

δίσκο

με

χρώματα

άπλετα

να

ζώνουν

ορίζοντα

και

γη.

Ένα

απαλό

σύννεφο

μακρινό,

στη

μέση

θάλασσα

και

κάτω

η

Χώρα

της

Ανάφης

κάτασπρη.

Ένα

πλοίο

μακριά

σέρνει

και

μια

βαρκούλα,

είναι

νησάκια

όμως..

τα

δυό

Φληνί.

Οι

διαβάτες,

άλλοτε

ανεβασμένοι

σε

γαϊδουράκια

που

σταματάνε

σε

στάσεις

στέρνες,

είναι

πολλοί.

Άλλοι

εργάζονται

σε

χωράφια

άλλοι

τραβάνε

τον

διάβα

τους

απλά,

ζωσμένοι

λογής

εργαλεία

ή

ξύλα

ή

διάφορα

σακούλια.

Ανεμοδαρμένα

ζεστά

πρόσωπα,

χωμένη

άλμη

μέσα

στις

ρυτίδες,

ο

χρόνος

δε

χωρά

πάνω

τους…

δεν

υπάρχουν

ρολόγια, μόνο ήλιος και νύχτα απαλή.

Οι

δρόμοι

αναδεικνύουν

μια

περίεργη

φιλία

ανάμεσα

ασφάλτου

και

χώματος.

Ζώνουν

όλες

τις

μεριές.

Η

συγκοινωνία

καλή

και

σταθερή.

Οι

διαδρομές

είναι

μικρές

όμως,

να,

ώς

το

μοναστήρι

να

πάς

της

Καλαμιώτισσας

και

έφτασες

στη

μιάν

άκρη.

Από

κει

το

Σεπτέμβρη

ξεκινάνε

να

πάνε

πάνω

στο

ομώνυμο

όρος…

ο

εκκλησιασμός,

το

ξενύχτι

στη κορφή, ο γυρισμός, το πανηγύρι, ο χορός, μιά ακλόνητη αλυσίδα πίστης !!

Και

μια

θάλασσα

να

χαϊδεύει

απαλά

τις

ακτές.

Της

νότιες….

τις

βορινές

της

τσουγγρανεύει,

όπως

λέν

στα

φυσικά.

Αλλά

πάμε

ν΄

απολαύσουμε

το

μενού

και

καταρχήν

έχει

Πρασιές

με

φουσκωμένη

άμμο.

Έχει

Καταλιμάτσα

ζεστή-ρηχή

και

κόκκινη.

Έχει

Αγίους

Αναργύρους

με

ρηχά

πράσινα

νερά.

Έχει

Μέγα

Ποταμό

όνειρο.

Έχει

Ρούκουνα

δε

λέω

τίποτα…

Έχει

Φλαμουριά

πράσινη

κι

αυτή

σα

πιπεριά.

Έχει

Κατσούνι

που

αν

φτάσεις

και

κει

μεγιά

σου

!!

Έχει

πανέμορφο

Κλεισίδι,

έχει

Κυπαρίσσι

με βότσαλο, έχει και Λιβόσκοπο στα βορινά-ανατολικά αν θέλεις άγρια περιπέτεια…

Η

Ανάφη

μας.

Μακρινή

μα

δίπλα

σε

μια

Θήρα

ξεμυαλίστρα.

Με

το

που

την

αντικρύζεις

μεθάς.

Λές

και

περίμενες

το

καραβάνι

να

σε

πάει

ώς

την

Όαση.

Μα

το

περίμενες,

δε

το

περίμενες;

Αν

βγάλεις

τα

παπούτσια

την

περπατάς

όλη..

το

δέρμα

σου

θα

χωνέψει

το

έδαφος

στη

πρώτη

ώρα

και

μετά

δε

θα

πονεί,

θα

περπατήσουμε

μαζί

όλο

το

νησί

έτσι

να..

Να

κάνουμε

και

μια

στάση

να

φάμε

μια

ζεστή

σπανακόπιτα..

μερικές

ελίτσες

γαρνιρισμένες

με

χόρτα

απ’

τα

βράχια..

φακίτσες

στέρεες,

φάβα

ξεμυαλίστρας

Θήρας..

μερικούς

χάνους

που

πέρασαν

μια

βόλτα

απ’

το

τηγάνι.

Τι

λές;…

θές

και

λίγο

ψωμί

ζυμωτό και να σ΄αφήσω;

θα σ΄αφήσω στις υπέροχες χρυσές Πρασιές… φωτογραφία-κάδρου.