Πολλά

μπορώ

να

σου

ψιθυρίσω

γι’

αυτό

το

όμορφο

νησί

του

Αιγαίου

μας.

Πολλά

μπορεί

να

σε

μάθει

η

γητεύτρα

Λέρος…

από

το

Λακκί

κιόλας

καθώς

μπαίνεις

στο

λιμάνι,

μιά

Αρμονία

πλανάτε

στον

αέρα

η

οποία

τρέχει,

παίζει

και

κάπου

κάπου

κρύβεται

ανάμεσα

στα

στενά,

στους

δρόμους,

στα

πολυεπίπεδα

μέρη,

συναντά

λόφους

μικρούς

άλλοτε

πιο

μεγάλους,

άλλοτε

πάλι

κατηφορίζει

σε

ρεματιές

που

αποκλίνουν

σε

κατάξανθες ακρογιαλιές… άλλοτε σε φρούρια και εκκλησιές άλλης εποχής.

Μ’

ακολουθάμε

τους

ψιθύρους

της

Αρμονίας…

φτάνουμε

στον

Πλάτανο

την

Χώρα

Λέρου

και

κείνη

τρέχει

προς

την

Αγιά

Μαρίνα,

ξοπίσω

μεις.

Ένα

ατέλειωτο

παιχνίδι

στα

μέρη

εκείνα.

Ο

παλιός

ο

φάρος

μέσα

στη

θάλασσα,

άλλοτε

μπορείς

να

επισκεφτείς

το

κατώφλι

του,

άλλοτε

πάλι

όχι.

Θαλασσοδαρμένος,

κοιτάει

το

πλήθος

που

κατεβαίνει

απ΄της

Αγιά

Μαρίνας

το

πανηγύρι

του

Ιούλη,

περιμένει

να

τον

επισκεφτούνε

μετά,

να

φάνε

και

να

πιούνε

στην

αυλή

του.

Η

Αρμονία

γυρνάει

πλευρό

και

φεύγει.

Αφήνει

ξοπίσω

της

την

Αγιά

Μαρίνα

και

περνάει

όλο

το

κόλπο

του

Άλιντα

και

τον

κάνει

σβάρνα

με

την

απόχη

της..

της

αρέσει.

Της

αρέσει

το

τοπίο,

η

θέα

του

φρούριου

που

δεσπόζει

σα

φωτοστέφανο

απάνω.

Της

αρέσει

η

βόλτα..

τρέχει

να

πάει

στον

Άγιο

Ισίδωρο

ν’

ανάψει

το

καντήλι…

να

κάνει

μια

βουτιά

εκεί

στη

παραλία..

πολύ

της

αρέσει

-δε

ξέρω

πόσο, δε ρωτώ.

Τα

πάντα

είναι

σωστά

και

τακτοποιημένα

εδώ

πέρα.

Σου

αποκαλύπτονται

όλα,

φτάνει

να

πάρεις

το

χέρι

της

Αρμονίας

για

να

σε

ταξιδέψει…

να

σε

πάει

στο

Ξηρόκαμπο

ώς

την

κόψη

του

βράχου

στη

άκρη

εκεί

που

βρίσκει

απάγκιο

από

το

1796

η

Παναγία

η

Καβουρόδενα.

Στη

Βελανιδιά

ακόμα

ή

και

στου

Μπλεφούτη,

στην

Αγιά

Κιουρά

με

τις

σπάνιες

αγιογραφίες..

να

σε

πάει

στη

Γούρνα,

στο

Βρομόλιθο,

στο

Δρυμώνα,

στα

καταπληκτικά

Βουρλίδια,

στου

Κριθώνι

τ΄

αρμυρίκια,

στην

ήσυχη

Μερικιά,

στο

κατάφυτο

Κουλούκι,

στο

ξακουστό

Παντέλι,

στα

Δυό

Λισκάρια…

παντού

θα

σε

πάει

εκείνη.

Θα

σε

ξεθεώσει,

μα

θα

σε

κεράσει

παραδοσιακή

άριστη

ζεστή

πατσαβουρόπιτα

στο τέλος, αμέεεε !!

Εκείνη,

η

πληγωμένη

από

τη

κατοχή,

με

λάφυρο

του

βυθού

το

ελληνικό

αντιτορπιλικό

Βασίλισσα

Όλγα

που

έπεσε

μαχόμενο

στις

26

Σεπτεμβρίου

του

1943.

Εκείνη

η

πληγωμένη,

που

έσωσε

τον

κόσμο

της

στα

διάσπαρτα

καταφύγια

κρυμμένα

μέσα

στα

βουνά.

Εκείνη,

με

τα

μεγάλα

οικοδομήματα

εποχής,

με

τα

μνημεία,

τους

κήπους,

της

δεκάδες

Εκκλησιές,

τους

φαρδίούς

άρτιους

δρόμους

με

τα

πανύψηλα

δέντρα

και

τους

περπατόδρομους

χτισμένους

πάνω

στα

βράχια.

Εκείνη,

με

το

τεράστιο

κτίριο

των

Ασθενών που λειτουργεί ακόμα.

εκείνη η Λέρος.. ναι, η Γητεύτρα, γι’ αυτήνε λέω !!!