Ανεβαίνοντας χάθηκα απ τα ανθρώπινα βλέμματα
κι ίσως τα όσα λέω ακατανόητα φαίνονται
μα είναι που εγώ την γλώσσα των λουλουδιών χρησιμοποιώ
κι εσείς του ξίφους
* * ε β ί ν α * *
Κολπίσκος ανεμοδαρμένος μπρός μου,
είχε πληγιάσει το στόμα μέρες άνυδρο.
Αμολήθηκα στις ρωγμές του χρόνου
που λές κι ήξερα… σιγά.
Μα ήρθαν τα χελιδόνια,
η Άνοιξη είναι πριν το Καλοκαίρι ή κάνω λάθος;
Άνοιξη είναι πάντα για μας
το ταξίδι χάνει την υπομονή του
σβήνει λιώνει χάνεται, ναι
τι αν εσύ δεν το καταλαβαίνεις
σούπε κανείς ότι πρέπει;
Τα χελιδόνια με πήραν σβάρνα
πέρασα όλη τη μέρα κεί μαζί τους…
Μου μάθαν την Άνοιξη.