Ανεβαίνοντας χάθηκα απ τα ανθρώπινα βλέμματα
κι ίσως τα όσα λέω ακατανόητα φαίνονται
μα είναι που εγώ την γλώσσα των λουλουδιών χρησιμοποιώ
κι εσείς του ξίφους
* * ε β ί ν α * *
Πόντο Πόντο κλέβω το χαμό μου,
εώς τα αδειανά του χάρτη θαρρώ πως έπρεπε να πάω.
Χέρια όμως με ήρπαξαν δεν μ 'άφησαν καιρό να συναντήσω
κουτρουβαλώντας, στα κόκκινα ποδόμακτρα πίσω με ζυγιάσαν.
Και σε καράβια ξύλινα ο ένας πά στον άλλον στα χώματα με φέραν,
ξοπίσω φωτιά, ζωή όχι.